Over mentoren en oogkleppen

Geschreven door Pascal Meurs in Sideline: close & personal op

Wij vroegen Pascal Meurs een tijdje geleden of hij zijn inzichten en ervaringen in de coacheswereld wou delen met de rest van de Vlaamse basketbalcoaches. Een enthousiaste 'ja, zeker' en korte tijd later, is dit zijn eerste blogpost. Veel leesgenot! 

Het schrijven van dit verhaal neemt me terug naar 2009. Dat seizoen had ik voor het eerst het genoegen om te werken onder een soort van mentor, nl. Jean-Luc Cornia, vooral in het damesbasketbal een bekende naam. Al vrij snel merkte hij dat ik het meende met mijn ambitie als coach en had hij 1 gouden tip voor mij: “Doe je oogkleppen af, trek er zoveel mogelijk op uit om andere basketbalculturen te ontdekken. Kijk verder dan België, laat staan je eigen provincie of kerktoren!”. 

In die tijd was ik al fel begeesterd door de Spaanse basketstijl, vooral omdat zij op kampioenschappen in alle leeftijdscategorieën met ongeziene technische hoogstandjes uitpakten. Het was mijn droom om de interne keuken eens te zien bij een Spaanse topclub die van opleiding ook een prioriteit maakt. Met een op dat moment onbestaand netwerk in het basketbalwereldje, ging ik op zoek naar contactadressen van de Spaanse eersteklassers. Lukraak maar vastberaden, met Google als mijn beste vriend. Geen makkelijke opgave, zeker met de bedenking dat je mailtje naar een algemeen contactadres terecht moet komen bij een Engelssprekend iemand die het dan ook nog wil doorsturen naar de juiste sportieve verantwoordelijke. Wekenlang heb ik zo tientallen mailtjes verstuurd zonder enige reactie. Tot ik enkele maanden later een reactie binnenkreeg van een zekere Pablo Borras, jeugdcoördinator bij Estudiantes Madrid.  Hij reageerde erg positief op mijn enthousiasme en nodigde me uit.

Ik startte onmiddellijk met plannen en mijn eerstvolgende vakantiedagen stapte ik het vliegtuig op richting Madrid. Ik bracht een viertal dagen door van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in een ijskoude sporthal om trainingen te bekijken, gaande van de allerkleinsten tot het professioneel team bij de heren en dames (indertijd met de Belg Yannick Driesen).

"Vrienden verklaarden me voor gek om mijn 30e verjaardag in mijn eentje te vieren in Madrid, zonder dan nog veel van de stad zelf te zien." 

Ik heb er uiteindelijk enorme ogen getrokken en zag er onder andere hoe éénhandige passes uit dribbel, one-step lay-ups en tricky shots werden aangeleerd aan 10-jarigen. Door de interactie met hun clubtrainers trachtte ik hun filosofie zo goed mogelijk te begrijpen. Tijdens die paar dagen heb ik hopen notities genomen die ik nadien vele malen herlas. Het gaat dan niet zozeer om het stelen van drills of plays, maar eerder om de verfrissende en vernieuwende concepten, het hoe en vooral het waarom van het aanleren van bepaalde skills.

Het actief op zoek gaan naar nieuwe basketbalfilosofieën is een rode draad doorheen mijn carrière als coach tot dusver. Door de coachesopleiding van FIBA (FIBA Europe Coaching Certificate), kwam ik in contact met tientallen coaches verspreid over Europa. Dit FECC diploma was ook een opportuniteit om mijn kwaliteiten en gedrevenheid te tonen, op basis waarvan ik later de kansen kreeg om een stage te doen in de VS en om als FIBA-instructor aan de slag te gaan in verschillende landen. Maar ook daarnaast heb ik steeds tijd, geld en energie geïnvesteerd om op bezoek te gaan bij bevriende collega’s, coaches waarnaar ik opkijk en toonaangevende topclubs en opleidingscentra in het buitenland. Steeds op zoek om mijn basketbalhorizon te verruimen.

"Ik durf gerust te stellen dat waar ik ook geweest ben en met wie ik ook een discussie heb gevoerd over het spelletje, ik er wel iets van heb opgestoken en het me mee gevormd heeft tot de coach die ik vandaag ben. Het heeft er mee voor gezorgd dat ik van mijn passie mijn beroep heb kunnen maken."

Natuurlijk besef ik dat deze extra efforts niet evident zijn tijdens een overvol seizoen als je je taak als trainer serieus neemt. Toch merk ik dat velen zich geroepen voelen om hun tijdlijn op sociale media te versieren met holle slogans die het verband leggen tussen “investeren”, “comfort zones” en “succes”, maar dat weinigen ook bereid zijn om deze opofferingen ook effectief in de praktijk omzetten.

Ook nu nog maak ik er meermaals per jaar een absolute prioriteit van. Zo heb ik van de kerstbreak in de Dutch Basketball League gebruik gemaakt om mijn vroegere FECC-docent Pablo Laso op te zoeken bij Real Madrid. Die enkele dagen achter de schermen van de Euroleague-winnaars geven me zoveel inspiratie, motivatie en nieuwe inzichten om bij mijn club een nieuwe stap vooruit te zetten.

Inhoudelijk kan je over dit bezoek aan Real binnenkort meer lezen op mijn blog. Persoonlijk deed deze terugkeer in Madrid me ook wel even stilstaan bij de afgelegde weg: 6 jaar na mijn bezoek aan opleidingsclub Estudiantes, nu bij stadsgenoot en grote broer Real. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om opnieuw een wedstrijd van Estudiantes bij te wonen en zag er als franchise player Jaime Fernandez, een jonge kerel die ik 6 jaar geleden al aan het werk zag als meest talentrijke jongen in de juniorsploeg.


Pascal Meurs en Pablo Laso

In de opleidingstrajecten van de Vlaamse Trainersschool (VTS) zal een stage en het mentorschap in de nabije toekomst ook een grotere rol spelen, wat ik enkel kan toejuichen.  Toch zal je merken dat het vinden van de juiste opportuniteiten wel wat moeite en opzoekingswerk vergt. Het is me nog zelden of nooit overkomen dat die kansen zich vanzelf komen aandienen. En een excuus om het niet te doen is natuurlijk steeds makkelijk te vinden.

Eindigt elk basketbalverhaal niet met spectaculaire highlights? Wel, laat me dan hier besluiten met enkele mooie assists:

  • Het Albert Schweitzer tornooi in Mannheim (D) is een tweejaarlijks U18 kampioenschap dat gekend staat als het officieuze WK voor deze leeftijdscategorie. Hier zie je de sterren van morgen aan het werk, maar ook de nieuwste basketbaltrends op technisch en tactisch vlak! Het tornooi gaat door van 26 maart tot en met 2 april. Ronkende namen als Magic Johnson, Parker, Gasol, Batum, Sabonis, Petrovic en Duncan speelden in het verleden allemaal op dit prestigieuze tornooi. Mannheim ligt op zo’n 300 km van de grensovergang.
  • Wist je dat de BBCA voor zijn 50-jarig bestaan de assistent coach van de NBA kampioen Golden State, Ron Adams, heeft uitgenodigd? 
  • Ook het Belgian Clinic Event pakt al enkele jaren uit met een indrukwekkend lijstje aan sprekers.

Tot in Mannheim?

Pascal Meurs
www.pascalmeurs.com